Εισαγωγή

Πολλές φορές, ειδικά όταν κάθομαι το βράδυ μπροστά από το τζάκι και κοιτάζω τις φλόγες να λυκνίζονται μέσα στο πέτρινο περίβλημά τους, μου έρχεται στο μυαλό η γιαγιά μου…εκείνη η τρυφερή γυναίκα που με ανάθρεψε ολομόναχη από πολύ μικρό, αφού όπως μου είχε πει η ίδια η μητέρα μου και ο πατέρας μου χάθηκαν την εποχή της Οργής των Θεών. Η γιαγιά μου δε ζει πια…οι ιστορίες της όμως για την περίοδο εκείνη έχουν μείνει βαθειά χαραγμένες στη μνήμη μου. Ήταν το χρονικό διάστημα που η ανθρωπότητα γνώρισε τη χειρότερη φρίκη, την ισχυρότερη οδύνη και τον μεγαλύτερο κίνδυνο που θα μπορούσε ποτέ να γνωρίσει οποιαδήποτε μορφή ζωής. Μα…συγγνώμη…που πήγαν οι τρόποι μου; Αχ…πάντα παρασύρομαι όταν ξεκινώ αυτή την ιστορία! Πέρασε μέσα φίλε μου…κάτσε εδώ μαζί μου, δίπλα στη φωτιά…σα στο σπίτι σου. Κάτσε εδώ να ακούσεις κι εσύ - όπως και όλοι οι άλλοι νέοι της ηλικίας σου που έρχονται και μου κάνουν παρέα - για την εποχή, κατά την οποία ο κόσμος δεν ήταν όπως τον γνωρίζουμε εσύ κι εγώ…την εποχή της απόλυτης καταστροφής… Ναι…ναι…καλά άκουσες…ο κόσμος δεν ήταν πάντα έτσι όπως τον ξέρουμε τώρα. Υπήρξε μια εποχή που άνθρωποι,νάνοι και ξωτικά ζούσαν μονοιασμένοι σε έναν επίγειο παράδεισο. Ο κόσμος τότε ήταν αχανής…πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που ζούμε τώρα. Όλα κυλούσαν ήρεμα και όλες οι φυλές ευημερούσαν, η κάθε μια στον τομέα της. Τα κομψοτεχνήματα των νάνων από σίδερο, πέτρα και πολύτιμους λήθους ήταν ξακουστά και όλοι οι ευγενείς θεωρούσαν μεγάλο απόκτημα να έχουν έστω και ένα από αυτά. Και για να λέμε και την αλήθεια μικρέ μου, κανείς τους δεν μπορούσε να έχει περισσότερα από ένα από αυτά τα δημιουργήματα. Χεχε…οι νάνοι είναι γνωστοί για την αγάπη τους σε αυτά, με αποτέλεσμα να μην τα αποχωρίζονται και τόσο εύκολα. Τα ξωτικά από την άλλη δεν ήταν απομονωμένα, όπως είναι τώρα. Ποτέ δεν αποζητούσαν την παρέα άλλων φυλών φυσικά, αλλά και δεν αποθάρρυναν κανέναν να τα επισκευτεί και να μάθει τα απόκρυφα μυστικά τους για την τέχνη της ύφανσης και της μαγείας. Μακάρι να είχες δει κι εσύ τα ρούχα και τους μανδύες, με τους οποίους κυκλοφορούσαν όσοι είχαν την οικονομική άνεση να τα αποκτήσουν. Έδειχναν να αντανακλούν όλα τα χρώματα της ίριδας…μπλε, κόκκινο, πράσινο, κίτρινο…ό,τι χρώμα μπορείς να φανταστείς. Και όλα αυτά σε ένα μόνο ύφασμα! Η δε μαγεία τους ήταν πανίσχυρη…χιλιάδες νέοι και νέες, από όλα τα μέρη του τότε κόσμου, κατεύθαναν στις πόλεις των ξωτικών, για να μάθουν τα απόκρυφα μυστικά τους στην τέχνη αυτή…και τα ξώτικα τους αποκάλυπταν τα μυστικά αυτά με μια σχετική προθυμία. Σχετική, γιατί πάντα φοβόντουσαν μην πέσει σε λάθος χέρια αυτή η δύναμη. Η φυλή μας ήταν η πιο τυχερή απ’όλες! Είχε τη δυνατότητα να αναπτυχθεί ανάμεσα στους δύο αυτούς λαούς που σου ανέφερα, τα ξωτικά και τους νάνους και να αφομοιώσει τα καλύτερα στοιχεία και των δύο. Τη γνώση των ξωτικών, που όμοια της δεν έχει υπάρξει ποτέ άλλοτε και τη δεξιοτεχνεία των νάνων, που όσοι έχουν δει δημιουργήματα τους μπορούν να επιβεβαιώσουν με απόλυτη σιγουριά. Αυτή η συναναστροφή όμως δεν μπόρεσε δυστυχώς να εξαλείψει τα κάποια ελαττώματα των ανθρώπων. Τον εγωισμό, τη δίψα για δύναμη και την αδιαφορία για την ίδια τη ζωή. Βλέπεις μικρέ μου…είμαστε η νεότερη φυλή, δεδομένου ότι οι νάνοι και τα ξωτικά υπήρχαν χιλιάδες χρόνια πριν καν εμφανιστούμε εμείς, με αποτέλεσμα να μην έχουμε ούτε ένα μικρό ποσοστό της σοφίας που έχουν αυτοί οι δυο λαοί. Ήταν αναμενόμενο λοιπόν να υπάρξουν κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι μόλις αντίκρυσαν τη δύναμη που μπορούσαν να αποκτήσουν, ειδικά από τη μαγεία των ξωτικών, άρχισαν να καταστρώνουν σχέδια για τον τρόπο, με τον οποίο θα μπορούσαν κάποτε να κυριαρχήσουν σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο, αντί να σκέφτονται το γενικό καλό. Ήξεραν φυσικά πως αν τους ανακάλυπταν, θα ήταν πολλοί εκείνοι που θα προσπαθούσαν να τους σταματήσουν…βλέπεις, επειδή ένα φρούτο κάποιου δέντρου είναι σάπιο, δε σημαίνει και πως όλοι οι καρποί που θα βγάλει αυτό το φυτό θα είναι για πέταμα! Έτσι λοιπόν, ανάμεσα στους ανθρώπους υπήρχαν και αρκετοί που είχαν κατανοήσει ένα μικρό κομμάτι της απύθμενης σοφίας των γειτόνων τους ή είχαν γνωρίσει το θείο δώρο της ζωής και είχαν ορκιστεί να το προστατέψουν με κάθε θυσία. Αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους φοβούνταν όσοι είχαν στο μυαλό τους το κακό. Σχημάτισαν λοιπόν μια μυστική οργάνωση, η οποία είχε ως απώτερο σκοπό να προωθήσει και να πραγματοποιήσει τα σατανικά τους σχέδια…την κυριαρχία τους πάνω σε κάθε ζωντανό πλάσμα. Η οργάνωση αυτή αριθμούσε πολλούς ισχυρούς μάγους, αλλά και πολεμιστές. Γνώριζαν όμως πως ήταν ακόμα αδύναμοι και δεν είχαν ελπίδα να αντιμετωπίσουν επιτυχώς όλους όσους θα προσπαθούσαν να τους σταματήσουν. Έμειναν λοιπόν για αρκετό καιρό στη σκιά, εκμεταλλευόμενοι την άγνοια των υπολοίπων για την ύπαρξή τους, προκειμένου να πραγματοποιήσουν τους σκοτεινούς σκοπούς τους. Πολλά χρόνια πέρασαν από τότε και όλες οι φυλές ζούσαν ειρηνικά, αγνοώντας τον κίνδυνο που παραμόνευε στο σκοτάδι. Όλα φαίνονταν να κυλούν ομαλά και στο διάστημα αυτό οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, νάνων και ξωτικών βελτιώνονταν συνεχώς. Το εμπόριο μεταξύ τους είχε αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό και όλοι πίστευαν πως είχαν μπροστά τους ένα λαμπρό μέλλον…πόσο μεγάλο λάθος έκαναν όλοι τους! Κανείς δε θυμάται ακριβώς πότε και πώς έγινε γνωστή η ύπαρξη αυτής της υποχθόνιας οργάνωσης, που αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Νεκρομάντεις, ούτε και αν έκαναν αυτοί την πρώτη κίνηση για την αποκάλυψή τους ή όχι. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ήταν πια πολύ αργά για να τους σταματήσουν. Τα μέλη τους είχαν γίνει πανίσχυρα πια και ήταν έτοιμα για μια ανοιχτή διαμάχη με όλους όσους θα προσπαθούσαν να τους σταματήσουν, αφού κανείς εκείνη την περίοδο δεν είχε σκεφτεί καν την πιθανότητα πολέμου. Η δύναμή τους είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις. Και τότε ήταν που έκαναν το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσαν να κάνουν ποτέ. Γιατί η απόκτηση μεγάλης δύναμης, χωρίς την αντίστοιχη σοφία, οδηγεί στην αλαζονεία. Και η αλαζονεία έχει ως αποτέλεσμα να υπερεκτιμούμε τις δυνάμεις μας. Έτσι έγινε και με τους Νεκρομάντεις…αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν κάποιες από καιρό ξεχασμένες τελετουργίες, που έιχαν βρει σε κάποια βιβλία, για να ελευθερώσουν έναν πανάρχαιο θεό, τον Δύριο θεό της καταστροφής και του θανάτου. Πώς; Δεν ξέρεις τέτοιο θεό; Το ξέρω νεαρέ μου φίλε…κανείς δεν τολμά να πει το όνομα του φωναχτά σε συζήτηση. Ο Δύριος, ο θεός του θανάτου, είχε φυλακιστεί από τους άλλους θεούς πριν πολλές χιλιετίες, επειδή προσπάθησε να τους πολεμήσει και να αποκτήσει πλήρη έλεγχο του σύμπαντος. Αυτό ομως είναι μια άλλη ιστορία, πολύ μεγάλη, την οποία μπορείς να βρεις στο Βιβλίο της Γνώσης. Εγώ είμαι πολύ μεγάλος και κουρασμένος για να στη διηγηθώ τώρα. Θα σου ολοκληρώσω όμως την ιστορία που σου άρχισα… Που είχα μείνει; Α ναι…οι Νεκρομάντεις λοιπόν αποφάσισαν να απελευθερώσουν το θεό αυτό, πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να τους βοηθήσει να εκπληρώσουν το στόχο τους. Οι ανόητοι…κανείς τους δε σκέφτηκε πως ένας θεός ποτέ δε θα μπορούσε να είναι υποχείριο θνητών, ούτε πως ένας θεός δε χρειάζεται τη βοήθεια θνητών για να πραγματοποιήσει τους σκοπούς του. Στην αρχή όλα πήγαιναν μια χαρά. Ο Δύριος έδωσε στους Νεκρομάντεις απίστευτες δυνάμεις και τεράστιες πολεμικές ικανότητες. Ο στρατός τους ήταν από τους ισχυρότερους που είχε δει ποτέ ως τώρα το πρόσωπο της γης. Κανείς δεν μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο τους. Εκατοντάδες στρατοί εξαφανίστηκαν στο πέρασμα τους. Από όπου κι αν περνούσαν, ακολουθούσε καταστροφή και κανείς δεν μπορούσε να τους αντιμετωπίσει. Τέτοιες ήταν οι δυνάμεις που τους είχε χαρίσει ο Δύριος. Όμως ένα τέτοιο δώρο και μάλιστα από έναν τέτοιο θεό δε θα μπορούσε να μην έχει αντίτιμο. Πράγματι ο Δύριος τους είχε δώσει αυτές τις δυνάμεις μόνο και μόνο για να τους κρατήσει απασχολημένους, μέχρι να ανακτήσει τις δυνάμεις του. Ποτέ δεν είχε σκοπό να παίξει τον υπηρέτη των θνητών. Αυτό όμως οι Νεκρομάντεις δεν το είχαν αναλογιστεί ποτέ. Τυφλωμένοι από την απίστευτη δύναμη που είχαν αποκτήσει, πίστευαν πως θα γίνονταν οι απόλυτοι κυρίαρχοι του κόσμου. Ούτε για μια στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό τους ότι ο Δύριος τους χρησιμοποιούσε για να πετύχει τους δικούς του σκοτεινούς σκοπούς. Όταν το κατάλαβαν ήταν πια πολύ αργά. Ο Δύριος ήταν ελεύθερος και κανείς δε φαινόταν να είναι ικανός να τον σταματήσει. Ήθελε να αποκτήσει την απόλυτη κυριαρχία και φυσικά δεν ήταν πρόθυμος να τη μοιραστεί με κανέναν…πόσο μάλλον με μια χούφτα θνητών, που νόμιζαν πως θα μπορούσαν να τον ελέγξουν. Παρόλα αυτά δεν εξολόθρευσε τους Νεκρομάντεις, αν και θα μπορούσε. Όχι γιατί τους χρειαζόταν, αλλά γιατί ο εγωισμός του απαιτούσε σαν θεός που ήταν να έχει και πιστούς, οι οποίοι θα έκαναν τα θελήματα του. Οι Νεκρομάντεις, αντιλαμβανόμενοι το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονταν, δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς παρά να γίνουν οι μαριονέτες του. Όλοι τους ήταν άτομα που εκτιμούσαν τη ζωή τους περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα, με αποτέλεσμα να προτιμήσουν την υποταγή από την ολοκληρωτική εξολόθρευση. Ο Δύριος δεν άργησε να κάνει γνωστή την παρουσία του σε όλο τον κόσμο. Οι καταστροφές που γνώρισε η γη δεν είχαν προηγούμενο. Οι λεηλασίες και τα πτώματα που άφηναν πίσω τους οι πιστοί του σημάδευαν τον ένα τόπο μετά τον άλλο, μαρτυρώντας πως η κυριαρχία του θα ήταν αδιαμφισβήτητη. Κανείς δεν είχε γλυτώσει από το μίσος και την καταστρεπτική του μανία. Άνθρωποι, νάνοι και ξωτικά έβλεπαν τις πόλεις τους να μετατρέπονται σε στάχτη η μια μετά την άλλη, χωρίς να μπορούν να κάνουν κάτι για να εμποδίσουν αυτό το κακό. Έτσι για πολλά χρόνια το μεγαλύτερο τμήμα του τότε κόσμου θύμιζε εικόνες από την εποχή του Ερχομού των 7 Αγγέλων του Θανάτου, τουλάχιστον όπως αυτές περιγράφονται στο Βιβλίο της Γνώσης. Ο Δύριος όμως δεν ήταν διατεθειμένος να αρκεστεί μονάχα στην κυριαρχία του κόσμου. Αντιθέτως μάλιστα φαίνεται πως αυτό ήταν ελάχιστου ενδιαφέροντος για αυτόν. Εκείνο που πραγματικά επιθυμούσε ήταν να πάρει εκδίκηση για τις ατελείωτες χιλιετίες της φυλάκισής του. Λαχταρούσε να καταστρέψει δηλαδή τους άλλους 5 θεούς, που του είχαν αφαιρέσει τις δυνάμεις πριν πολλά χρόνια και τον είχαν κλείσει στη λεγόμενη «Διάσταση μεταξύ των Διαστάσεων». Άρχισε λοιπόν να συγκεντρώνει τις δυνάμεις του για μια τελική, τιτάνια μάχη με τους υπόλοιπους θεούς. Η εξολόθρευσή τους θα σήματοδοτούσε την απόλυτη κυριαρχία του Δύριου και φυσικά τον αφανισμό κάθε ίχνους ζωης…με λίγα λόγια αυτό που τόσους αιώνες επιθυμούσε.

Τι μουρμουρίζεις νεαρέ μου; Πρέπει να μιλήσεις λίγο πιο δυνατά…στην ηλικία μου δεν ακούω τόσο καλά. Α…αναρωτιέσαι γιατί, αφου υπήρχαν άλλοι 5 θεοί, δεν έκαναν κάτι για να τον σταματήσουν νωρίτερα; Μα είναι πολύ απλό μικρέ μου φίλε! Οι θεοί ήταν εξοργισμένοι με τους θνητούς. Η ευημερία και η καλοπέραση είχε κάνει όλες τις φυλές να αρχίσουν να ξεχνούν τους πραγματικούς ευεργέτες τους, αυτούς που τους είχαν προσφέρει όσα χαίρονταν στη ζωή…τους ίδιους τους θεούς. Έτσι κάποια στιγμή ο Άσθερ (θεός της δημιουργίας και της δικαιοσύνης, αλλά και θεός των θεών), ο Κάρμων (θεός της κίνησης και των ταξιδιών), η Αρμήνια (θεά της προστασίας), ο Πάρμενος (θεός του πολέμου) και ο Τέρμων (θεός της ταχύτητας) αποφάσισαν να μην προσφέρουν ποτέ ξανά τη βοήθειά τους στους θνητούς. Μια απόφαση που, όπως φάνηκε αργότερα, είχε τραγικές συνέπειες σε όλες τις φυλές, αφού κανείς δεν στάθηκε στο πλευρό τους όταν οι στρατιες του Δύριου σκορπούσαν τον τρόμο στη γη. Εκτός των άλλων θεωρούσαν τους ανθρώπους προσωπικά υπεύθυνους για την απελευθέρωση του Δύριου και θεωρούσαν πως είχαν αψηφήσει την απόφασή τους σχετικά με τη φυλάκιση του. Φυσικά δεν ήταν σφάλμα ολόκληρης της ανθρώπινης φυλής, αφού οι Νεκρομάντεις ήταν αποκλειστικά υπεύθυνοι για αυτό το κακό, αλλά σαν θεοί που είναι η απόφαση τους πως το σφάλμα ήταν τον ανθρώπων ήταν οριστική και αμετάκλητη. Έτσι, όσο καιρό υπέφεραν οι θνητοί, οι θεοί ποτέ δεν έκαναν αισθητή την παρουσία τους για να τους βοηθήσουν. Τώρα όμως η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική. Η απειλή είχε στραφεί προς τους ίδιους τους θεούς. Έτσι ήταν αναγκασμένοι να δραστηριοποιηθούν και να πάρουν ενεργά μέρος σε αυτό τον πόλεμο. Έπρεπε να δείξουν για μια ακόμα φορά στον Δύριο, αλλά και στους θνητούς, πως κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να τους επισκιάσει…και ήταν πρόθυμοι να το επιτύχουν με κάθε μέσο. Άλλωστε είχαν νικήσει ήδη μια φορά τις δυνάμεις του κακού…δε θα ήταν δύσκολο να το κάνουν ξανά. Όμως οι θεοί δε γνώριζαν κάτι πολύ σημαντικό! Αυτή τη φορά ο Δύριος ήταν καλύτερα προετοιμασμένος. Από τη στιγμή που αποφάσισε να στρέψει την καταστρεπτική του μανία σε αυτούς που τον είχαν φυλακίσει, είχε αρχίσει να δημιουργεί διάφορα πλάσματα, τα οποία θα αποτελούσαν τους πιστούς του υπηρέτες. Τα πλάσματα αυτά δημιουργούνταν και έπαιρναν ζωή από την απύθμενη κακία του και όσο αυξάνονταν σε αριθμό, τόσο μεγάλωνε και η δύναμη του Δύριου.Έτσι οι θεοί αυτή τη φορά θα αντιμετώπιζαν έναν πολύ πιο ισχυρό αντίπαλο, από αυτόν που είχαν κατατροπώσει τόσους αιώνες πριν. Έτσι κάποτε έφτασε η μεγάλη στιγμή που αυτά τα ουράνια πλάσματα θα αναμετρούσαν τις δυνάμεις τους σε μια μάχη χωρίς προηγούμενο, για την επικράτηση του καλού ή τον ερχομό του απόλυτου χάους. Οι ουρανοί σκοτείνιασαν και μια πνηγερή σκιά κάλυψε κάθε εκατοστό γης, δυνατοί άνεμοι άρχισαν να παρασύρουν τα πάντα στο πέρασμα τους και οι θάλασσες φούσκωσαν, σχηματίζοντας κύμματα που θα μπορούσαν να εξαφανίσουν στη στιγμή μια ολόκληρη πόλη. Ξαφνικά κεραυνοί έσκισαν τον ουρανό στα δύο. Η μάχη είχε αρχίσει! Οι θεοί πολεμούσαν με μανία μεταξύ τους, απελευθερώνοντας όλη τους τη δύναμη! Ο Δύριος φαινόταν να δέχεται τις επιθέσεις χωρίς μεγάλες απώλειες, ενώ οι άλλοι θεοί μόλις που κατάφερναν να αποφεύγουν τα χτυπήματα του Δύριου. Η μάχη συνεχίστηκε, με την ίδια μανία που είχε αρχίσει, για πολλές μέρες και η έκβαση της μάχης ήταν ακόμα αβέβαιη. Παράλληλα όμως η κτηνώδης δύναμη που εξαπέλυαν ο ένας στον άλλο δεν ήταν δυνατό να μείνει περιορισμένη σε κάποιο σημείο. Η τεράστεια ενέργεια των επιθέσεών τους έφτανε και στη γη, με αποτέλεσμα σιγά σιγά αυτή να καταστρέφεται…κομμάτι κομμάτι η γη εξαϋλονόταν. Τίποτα δεν μπορούσε να ξεφύγει αυτή την καταστροφή. Μεγαλόπρεπες πόλεις έδωσαν τη θέση τους σε καμμένα ερείπια, που καθόλου δε θύμιζαν τα τοπία που προϋπήρχαν, ενώ μεγάλες ποσότητες νερού μετακινήθηκαν, θάβοντας σε έναν υδάτινο τάφο τεράστια τμήματα γης. Οι θεοί είχαν πια καταλάβει πως η μάχη που έδιναν δεν ήταν όσο εύκολη νόμιζαν στην αρχή. Από έναν πόλεμο που απλά θα επιβεβαίωνε τη δύναμη τους, είχαν καταλήξει να δίνουν έναν απελπισμένο αγώνα επιβίωσης. Σχεδόν όλοι οι θεοί είχαν τραυματιστεί κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της μάχης. Ακόμα και ο Άσθερ, ο παντοδύναμος θεός των θεών, είχε μια μεγάλη πληγή στο ένα του χέρι. Έτσι τουλάχιστον λένε όσοι ήταν μάρτυρες αυτής της μάχης και κατάφεραν να επιζήσουν. Η μάχη θα συνεχιζόταν για πολύ καιρό ακόμα και τίποτα δε θα είχε γλυτώσει αν οι 5 θεοί δεν αποφάσιζαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να δώσουν ένα τέλος σε αυτή την καταστροφή. Πρώτη η Αρμήνια παρατήρησε τον όλεθρο που προκαλούσε ο πόλεμός τους στη γη. Ήταν όλοι τους τόσο απορροφημένοι στη μάχη που δεν το είχαν καν προσέξει. Τότε ήταν που ο Άσθερ, βλέποντας πώς είχε καταντήσει ο κόσμος που ο ίδιος είχε δημιουργήσει, αποφάσισε να προστατέψει ό,τι είχε παραμείνει όρθιο…ελάχιστα πράγματα δηλαδή. Χρησιμοποίησε λοιπόν ένα μέρος από τη δύναμη του για να απλώσει ένα προστατευτικό πέπλο πανω από την εναπομείνουσα γη, που θα την προστάτευε από παραπάνω καταστροφή. Στη συνέχεια οι 5 θεόι, αποφασισμένοι πια να καταστρέψουν μια και καλή τον Δύριο και όχι απλά να τον ξαναφυλακίσουν, ένωσαν τα χέρια και τις δυνάμεις τους και άρχισαν να συγκεντρώνουν μια ενέργεια ασύλληπτου μεγέθους. Πολλοί μάλιστα λένε πως η ενέργεια αυτή ήταν τόσο μεγάλη που θα μπορούσε να καταστρέψει δύο κόσμους μαζί, μέσα σε ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών. Το μόνο που προστάτεψε αυτό τον κόσμο ήταν το πέπλο προστασίας του θεού Άσθερ. Για μια στιγμή όλη η φύση ησύχασε. Απόλυτη ηρεμία βασίλεψε παντού και πολλοί νόμισαν πως όλα είχαν τελειώσει…ο κίνδυνος είχε πια περάσει. Όμως δεν ήταν έτσι ακριβώς. Ελάχιστες στιγμές μετά μια εκτυφλωτική λάμψη έλουσε τα πάντα. Το τελικό χτύπημα των 5 θεών είχε γίνει και το μόνο που έμενε να εξακριβωθεί ήταν αν η μάχη είχε φτάσει στο τέλος της ή όχι. Σε λίγο οι ουρανοί καθάρισαν και η φύση σταμάτησε να δέχεται τα συνεχόμενα και απανωτά χτυπήματα που δεχόταν ως τώρα. Η μάχη είχε τελειώσει. Ο Δύριος δε φαινόταν πουθενά. Οι θεοί, εξουθενωμένοι, στάθηκαν να βεβαιωθούν αν είχαν πραγματικά καταφέρει να εξολοθρεύσουν τον Δύριο. Έμειναν για αρκετή ώρα ακίνητοι, ψάχνοντας για το παραμικρό στοιχείο που θα μαρτυρούσε πως είχαν αποτύχει. Πέρασε αρκετή ώρα όμως και τίποτα δεν τους έδωσε αυτή την εντύπωση. Ήταν σίγουροι…το έργο τους είχε τελειώσει. Αυτό όμως που δεν είχαν υπολογίσει ήταν πως ο Άσθερ, όντας πληγωμένος, ήταν δύσκολο να συγκεντρώσει όλη του τη δύναμη στο τελικό χτύπημα και συγχρόνως να διατηρήσει και το προστατευτικό του πέπλο πάνω από τη γη. Μάλιστα τη στιγμή του τελικού χτυπήματος το πέπλο του εξασθένισε κατά τόπους, με αποτέλεσμα η θεϊκή τους ένέργεια να καταστρέψει πολλά κομμάτια της γης, δίνοντάς της τη μορφή που έχει σήμερα και σκοτώνοντας εκατομμύρια θνητούς. Μετά από εκείνη τη μέρα το μόνο κατοικημένο κομμάτι από όλο τον τότε κόσμο είναι το νησί μας…η Μοιράκια. Αυτή μικρέ μου είναι η ιστορία του τόπου όπου γεννήθηκες. Βέβαια υπάρχουν πολλές άλλες ιστορίες για τον τόπο αυτό. Μερικές από αυτές λένε πως οχι μονο το προστατευτικό πέπλο του Άσθερ, αλλά και η επιθετική του ενέργεια εξασθένισε, με αποτέλεσμα το χτύπημα που δέχτηκε ο Δύριος να ήταν ισχυρό, όχι όμως αρκετό για να τον καταστρέψει. Λένε μάλιστα πως ο Δύριος έχει κρυφτεί κάπου για να ανακτήσει τις δυνάμεις του, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να ξαναπροσπαθήσει να κατακτήσει το σύμπαν και να εξολοθρεύσει τους μισητούς εχθρούς του…τους 5 θεούς. Όσοι υποστηρίζουν πως ο Δύριος δεν έχει χαθεί ακόμα, αλλά έχει απλά κρυφτεί, χρησιμοποιούν ως αποδείξεις το γεγονός πως τα πλάσματα που είχε δημιουργήσει υπάρχουν ακόμα και περιφέρονται στη γη μας, περιμένοντας τον ερχομό του αφέντη τους. Άλλες ιστορίες πάλι λένε ότι η Μοιράκια δεν είναι το μοναδικό κομμάτι γης που γλύτωσε την καταστροφή, ούτε το μοναδικό κατοικημένο κομμάτι του παλιού κόσμου. Είναι πολλοί εκείνοι που υποστηρίζουν πως υπάρχουν κι άλλοι πολιτισμοί, οι οποίοι - σαν κι εμάς - πιστεύουν πως είναι οι μοναδικοί που γλύτωσαν από τον μεγάλο όλεθρο. Αυτά όμως είναι κουβέντες που συνήθως ακούς στις ταβέρνες και τα πανδοχεία, από ανθρώπους που μέσα στο μεθύσι τους ισχυρίζονται πως έχουν δει κι άλλα νησιά σαν το δικό μας. Κανείς δεν ξέρει…ίσως και να έχουν δίκιο. Οι πιο πολλές μάλιστα λένε πως στο νησί μας δεν είμαστε μόνοι, αλλά υπάρχουν και άλλες τρεις πόλεις…μια των ξωτικών, μια των νάνων και άλλη μια που κανείς από όσους έχουν πάει δεν έχει γυρίσει. Εγώ προσωπικά δεν έχω δει καμία από αυτές, αλλά αυτο δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν.

Όμως είναι καιρός να γυρίσεις σπίτι σου νεαρέ μου…δε νομίζεις κι εσύ; Έχει σκοτεινιάσει πια και οι δρόμοι δεν είναι ασφαλείς το βράδυ. Σε ευχαριστώ για την καλή παρέα σου, μα είναι καιρός να γυρίσεις στο σπίτι σου. Οι δικοί σου θα ανησυχούν. Να θυμάσαι όμως μικρέ μου φίλε…πολλές είναι οι φήμες που κυκλοφορούν στην πόλη μας. Εσύ είσαι αυτός που, αφού ετοιμαστείς κατάλληλα, θα πρέπει να ταξιδέψεις και να εξακριβώσεις ποιες απ’αυτές είναι αλήθεια και ποιες είναι απλώς φήμες. Στο καλό και να έχεις την προστασία της Αρμήνια μαζί σου…’

Πηγή: αρχειοθετημένη σελίδα